Vanaf 1770 was het tijd voor een groot avontuur om met de nachtbus naar Airlie Beach te gaan, 13 uur zou de hele reis duren. Ik wist al dat ik niet genoeg slaap zou krijgen die nacht, maar ja hoort er ook weer bij. ’s Ochtends om 7 uur kwamen we dan eindelijk aan in Airlie Beach, toen was het nog op zoek gaan naar je hostel, ja lekker vroeg dus. Samen met een Engels meisje Sarah die ook heel toevallig in dat hostel zat, gingen we er naar op zoek. Want net ons hostel had geen free pick-up. Uiteindelijk bleek ook nog ’s dat we met die zware tassen alle trappen op moesten voordat we bij de receptie waren. Nou we kwamen echt helemaal kapot boven aan, doordrenkt in het zweet, fijn. Wat wel weer erg leuk was, was dat we samen op de kamer bleken te zitten. En de kamer was net een hotel kamer, geen stapelbedden, een eigen balkon, badkamer, tv en keukentje. Echt heerlijk. Daarvoor nog ff een ontbijtje gegeten in een lokaal cafe en ook een bakkie koffie was wel nodig. Altijd beter dan die instant koffie die ik steeds loop de te drinken hier.

Ik zou niet meteen de volgende dag op de boot gaan, dus ik zat een paar dagen nog in Airlie Beach, lekker rustig aan doen. Beetje het centrum verkennen, films kijken op de kamer, etc.

3 april ging ik dan eindelijk op de boot, The Atlantic Clipper, we zaten met 53 man op de boot, dus lekker veel mensen om te leren kennen. Toen ik bij Peter Pans eerst m’n baggage moest afleveren omdat je geen backpack mee kon nemen op de boot, kwam ik Marjolein en Dieuwertje tegen, twee Nederlandse meiden die voor school met een hele grote groep naar Australie zijn gekomen voor onderzoek. Ze hadden daarna ook lekker nog even vrije tijd, dus die meiden gingen op de boot. Dieuwertje bleek ook op de Clipper te zeten, wat ik wel erg leuk vond, dan kende ik alvast iemand die ook op de boot zat. Onze boot ging pas om 3 uur weg, dus we hadden nog wel even de tijd om rusttig aan te doen en iets te eten. We zijn naar de bakker geweest en daar heb ik een lekker broodje gekocht met een latte. Maar goed, daarna moesten we naar Gloria’s cafe lopen waar ook de rest van de groep was. In het begin konden we het helemaal niet vinden dus moesten we het steeds aan de mensen daar vragen, en eindelijk wisten we dan hoe we daar heen moesten lopen. Het was wel sjouwen met die tassen, vooral het drinken wat we hadden gekocht maakte het zo zwaar. Eenmaal aangekomen bij het cafe, zat de rest van de groep er ook al. Bij de boot ging james ons verwelkomen op de boot, volgens mij schaamde hij zich wel, want de rest van de crew dwong hem, haha. Wat wel een grappig gezicht was. Daarna mochten we op de boot, waar we eerst onze slippers/schoenen uit moesten doen. Lekker de hele tijd op blote voeten lopen, dat is echt iets wat ik ga missen als ik weer in Nederland ben.

De boot van binnen was lekker ruim. Er was zelfs een LCD, dus hoezo luxe? Boven op het dek kregen een welkomsspeech van Steve, geweldige/grappige gozer die al 14 maanden op de boot aan het werk was. Hij vertelde ons over de veiligheid en de regels op de boot en wat we allemaal gingen doen. Tusendoor maakte hij van die droge opmerkingen, waar ik natuurlijk weer dubbel om lag.
Natalie moest daarna ook nog ’s demonstreren hoe het lifejacket werkte en hoe je het om moest doen. Ze schaamde zich dood, vertelde ze me later. Later bleek dat ik ook bij haar samen met de “kamer” zat op de boot en ook met Dieuwertje, een naam die ze natuurlijk in het Engels niet kunnen uitspreken, dus werd zij Die genoemd.

Daarna was het lekker genieten van het uitzicht en ondertussen vaarde we naar de plek waar we
’s nachts ook het anker zouden gaan leggen. Met Natalie, Pamela en Dieuwertje heb ik een tijdje lekker zitten kleten. Echt 2 top meiden uit Engeland en Schotland. Rond half 7 konden we gaan eten, het was vis BBQ, een stuk witte vis, koolsla en aardappelpuree. Echt erg lekker eten. En dat stukje vis kon ik wel goed gebruiken. Na het eten was het kennismaken met iedereen en een lekker drankje erbij. Met een groepje benedendeks gingen we drankspelletjes doen met kaarten. Dat was echt lachen, de een was nog sneller dronken dan de ander. Ik was blij dat ik alleen bier aan het drinken was en geen goon, want dat kickt er echt in. Maar ik moet zeggen ons Nederlandse bier is echt veel lekkerder!
Vooral Natalie was op een gegeven moment lekker dronken, het arme kind. De rest van de groep was toen boven ook lekker bezig met de drankspelletjes, zo te horen. Later op de avond gingen de meesten niet al te laat naar bed. Ik ging ook maar niet te laat naar bed sinds we om 7 uur al weer op moesten. En ik was vroeg op de avond al echt kapot.

De volgende dag werden we gewekt door Steve die aan het zingen was, om 7 uur ’s ochtends. En toen was het tijd voor een ontbijtje. Veel langer kon je toch niet doorslapen, want de boot ging ook al weer verder varen en met die moter vlakbij je kop lukt slapen ook niet echt.
Die dag gingen we ook duiken en snorkelen. In het begin was nog wel erg zenuwachtig over het duiken en of ik het nou wel of niet moest doen. Na een goeie en grappige uitleg van Ryan besloot ik toch maar om wel te gaan duiken. Want ja het is toch het Great Barrie Reef. En niet iedereen kan zeggen dat ie daar gedoken heeft. Ik zat samen met Steph in spanning benedendeks af te wachten. Ik was in het groepje voor haar met de Zweden; Kristoffer, Siri en Shauna(?). Natuurlijk eerst nog ff een leuke foto maken van het oh zo sexy zittende stinger suit. En daarna was het tijd om op het kleine bootje te gaan richting het strand, daar kregen we al onze diver gear aangetrokken met behulp van Steve. Die zuurstoftanks en de gewichten waren echt zwaar als je nog op het land was. Toen mochten we het water in om eerst te oefenen met het ademen.
Dat was echt even wennen in het begin, want je moet heel rustig in en uit ademen. Eenmaal in het water had ik het wel een beetje moeilijk daarmee.
Onder water hield ik de hele tijd Ryan zijn hand vast zodat hij me kon helpen. Hij was echt heel aardig en bleef ook geduldig want ik moest wel een paar keer naar boven komen. Op een gegeven moment toen we wat dieper waren, kreeg ik pijn in m’n oren. En het ging niet meer weg, toen ging ook m’n mondstuk eruit en Ryan en ik kregen hem er niet meer goed in, dus ik raakte toen in paniek en wilde naar boven. Eenmaal boven wilde ik ook stoppen, want m’n oren deden echt heel pijn en ik was ook erg moe geworden.
Shaun haalf me met heet speedbootje op om weer naar de grote boot te gaan. Ik vond het duiken op zich en wat ik allemaal gezien heb echt heel bijzonderen en ben blij dat ik het gedaan. Alleen heel snel zal ik het misschien niet meer doen, het is niet zo erg mijn dat ik een hele cursus zou willen volgen om mijn certificatie te halen. Maar je moet het eens in je leven gedaan hebben.

Daarna was het lekker rustig aan doen op het dek, met chips en dip en ook nog ’s chocolate chip cookies. En ’s avonds konden we genieten van spaghetti bolognaise en natuurlijk daarna was het weer tijd voor een feesie. De drank, muziek en kaarten werden er weer bij gehaald. Ook kregen we even later een leuk stukje topografie over de Whitsundays.
Een grote groep speelde daarna het spel met de goonbox waar je die alleen mocht pakken met je mond en alleen je voeten mogen dan de grond aanraken. Ik deed niet mee, iets te beschamend, haha. Met de meisjes en jongen uit Zweden gingen we op het dek nog een drankspelletje doen, we lagen helemaal dubbel want door de regels ging het bij veel mensen steeds mis, ook bij mij. Op een gegeven moment waren er ook dolfijnen aan het rond zwemmen vlakbij de boot. Was erg bijzonder om die in het wild te zien. Terwijl ik aan het kijken was naar de dolfijnen, raakte ik aan de praat met Kristoffer. Erg aardige jongen en je kon makkelijk met hem praten. Op een gegeven moment kwam het erop aan dat ik vertelde dat ik ooit wel een keer naar Zweden zou willen en hij een trip door Europa wil maken. En toen hadden we afgesproken om dan sowieso bij elkaar langs te gaan.

Rond 12 uur, wanneer ook het licht uit ging, ging ik naar bed. En ja ook de volgende ochtend werden we weer vrolijk gewekt door Steve die aan het zingen was. Het was de dag dat we weer terug gingen naar Airlie Beach, awwhhh.

O, ja en voordat ik het vergeet te vertellen, de tweede dag zijn we ook nog ’s ochtends naar Whitehaven Beach geweest. Een mooi strand waar het zand echt heel fijn en wit is. Daar hebben met de groep ook nog even lekker een uurtje gezeten.

Wie die dag (de laatste) nog wilde snorkelen of duiken ging dat gelijk na het ontbijt doen. Ikzelf had geen zin meer om het water in te gaan. Dus ik bleef met een paar andere meiden lekker op het dek genieten van de zon, die natuurlijk weer op de laatste dag fel ging schijnen. Een Duits meisje had ik ook nog geholpen met het schrijven van een Nederlandse tekst voor op de kaart die ze naar vriend wilde sturen.
Daarna was het tijd om de spullen te gaan pakken uit je kamer. En toen wsa het helaas alweer tijd om terug te varen. Die dagen waren snel voorbij gegaan, maar het was echt een top tijd; leuke groep, leuke crew, etc. Die avond was ook de after party, waar ik veel zin in had. Eerst nog m’n baggage ophalen en weer naar boven zeulen naar m’n hostel, Whitsunday Terraces.
Om half 8 begon de after party in Phoenix Bar, het was echt een hele leuke avond en de meesten mensen van onze boot waren er ook. Ik liet ook iedereen in mijn boekje schrijven.
Vooral met Dieuwertje en Marjolein ging ik goed los. De crew kwam later ook nog erbij die ook wel van een feestje hielden. Na de Phoenix Bar ging een groepje ook nog naar Mama Africa, een andere bar in Airlie die pas om 12 uur open ging. Daar heb ik ook nog even heerlijk gedanst tot half 3 en toen was ik wel echt zo moe dat ik naar bed wilde. En de volgende dag was het ook tijd om weer verder te gaan met de Greyhound bus, op naar Townsville – Magnetic Island. In de bus zat ik naast een aardige Canadese meid, waar ik ook nog even leuk mee heb zitten kletsssen. Natuurlijk kregen we ook weer een film te zien tijdens de reis, deze keer was het Casino Royale. Altijd leuk!
Met de ferry vanaf Townsville gingen we naar Magnetic Island, samen met Siri en Kristoffer en nog een ander Zweeds meisje, Jennie, naar ons hostel genaamd Base. Het enige hostel aan de oostkust aan de zee.
Patsy and Daphne zaten ook in het hostel, hoe meer zielen hoe meer vreugde. Die Patsy is wel echt een lekkere gekke meid, ’s avonds toen we met een groepje buiten aan tafel zaten ging ze net doen alsof ze een heel telefoon gesprek had, en de telefoons waren slippers. Nou ik heb net als de rest echt dubbel gelegen. Daarvoor ook nog ’s een gratis maaltijd gehad, hamburger met friet. En ja dan mis ik toch de lekkere Nederlandse mayo.
De rest van de avond was het lekker kletsen en een beetje rondhangen langs het hostel. Ik ging ook die avond niet al te laat naar bed, want ik was nog steeds kapot van al mijn avonturen op de boot en in Airlie. Je merkt het echt snel als je ook maar een beetje slaap tekort komt hier.
De volgende ochtend was het genieten van een lekker gratis ontbijtje, coco pops+vanille yoghurt+fruit. Was best lekker moet ik zeggen, en gezond ook!

Helaas gingen Patsy en Daphne die dag weer verder reizen, op naar Mission Beach. Die avond was het ook Ladies Night, maar daarover later.
Met de “Zweden” zijn we die dag een auto gaan huren en hebben we een beetje over het eiland gereden, we wilden toch iets zien van het eiland en waarom dan niet met een auto. Het duurde wel ff voordat we dat allemaal geregeld hadden, maar na een paar uur konden we dan eindelijk gaan rijden. Eerst gingen we naar een strandje waar je wel ‘normaal’ kon zwemmen, omdat er een net hing tegen de kwallen die er dan niet doorheen konden zwemmen. Wat ook wel even heel lekker was, om geen stinger suit eerst aan te moeten trekken. Ff een fris duikje in de zee. Daarna gingen we bij een Mexicaans restaurantje even wat eten, samen met Jennie had ik de nachos met guacamole en salsa. Een aanrader, maar niet per se in Australie haha! Daarbij een lekkere aardbeien smoothie, dat maakte het wel helemaal af. Na gezellig te hebben gekletst en toen onze borden leeg waren, gingen we verder rijden naar een plek waar je een wandeling kon maken en heel misschien ook koala’s zou spotten. Nou na geen een koala gezien te hebben, wat ik ook weer niet zo’n hele ramp vond, gingen we weer terug naar de auto, zodat we terug naar het strand zouden rijden om daar de zonsondergang te zien.
Aangekomen bij het strand, dacht Kristoffer dat iedereen uitgestapt was, maar ik had mijn deur nog open en ja hoor toen gebeurde het, mijn arme voetje kwam onder het wiel van de auto terecht. En dan zou je denken dat ik het zou uitkrijsen van de pijn, maar nee hoor ik stond daar rustig en zei “The car’s on my foot.” Over geld kan ik helemaal in paniek raken, maar een auto op m’n voet, nee hoor ik blijf dan m’n rustzelve(is dat goed Nederland, oma/mama?) Kristoffer was natuurlijk helemaal van o sorry, doet het echt geen pijn. En ik ‘nee hoor, gaat goed’. Natuurlijk later begon het wel pijn te doen, maar ik kon er gelukkig nog normaal op lopen dus gebroken was ie niet. Niet in paniek raken hoor oma, m’n voet werkt nog perfect. Die voetjes van mij kunnen wel wat hebben. En mama, jij mag me wel een voetreflexbehandeling geven als ik terug ben, want als ik er op druk dan doet het af en toe nog wel een beetje pijn. Wel gratis natuurlijk he, hihi.
De mooi zonsondergang maakte wel weer alles goed, toch bijzonder om te zien; de zon die onder gaat in de zee. Het werd inmiddels donker en we besloten om maar weer terug te gaan naar ons hostel. Ik zat nog vol van het de nachos die (als ik me het goed herinner) heb ik niet nog iets gegeten die avond. Doet er ook verder niet toe, haha.
En wie kwam ik daar tegen in het hostel, Natalie, van de boot! Was echt blij om haar weer te zien, echt zo’n leuke meid. Ik wil haar zeker een keer nog opzoeken in Engeland. Pamela (ook van de boot) was er ook! Net zo’n lieve meid.

O, ja het was dus Ladies Night die avond en dat betekende dat alle meiden tussen 8 en 9 gratis “champagne” kregen. Neem de woorden wijn en champagne in de hostels niet al te serieus. Het is vaak wat anders, haha. Het begint met een G en eindigd op OON! Niet te zuipen die handel.

Geef mij maar een Amsteltje, he papa, veel beter bier. De jongens die ook gratis champagne wilde, moesten zich verkleden als vrouw. Het voelde toen echt alsof ik weer een beetje thuis was, wat ik zag was hilarisch. Die mannen/jongens met jurkjes aan neptieten. Echt hilarisch! Ze moesten ook nog ’s een soort modeshow houden, wat eigenlijk niet om aan te zien was. Ik heb er natuurlijk een filmpje gemaakt, maar om de schaamt van al die jongens te besparen zal ik het niet op internet zetten. Dus mama, Sander en de rest jullie moeten allemaal afwachten tot dat ik weer thuis ben om het te zien. Na dat alles was het lekker dansen! O, ja en Kristoffer had me ook nog een biertje beloofd omdat ie op m’n voet was gaan staan met de auto. Jeej! Als ik nou toch even dat Nederlandse bier naar hier hadden kunnen importeren, ze hebben natuurlijk wel Heineken, maar alsnog. (ik kan het niet vaak genoeg blijven zeggen, sorry daarvoor)
Het werd weer geen vroege avond voor mij, zal maar niet zeggen hoe laat ik naar bed ging. Maar het was toen inmiddels alweer 7 uur ’s ochtends in Nederland, om het zo maar te zeggen. Ik had wel gezellig natuurlijk, daar niet van!
De volgende dag was het alweer tijd om verder te reizen, ik zat in dezelfde bus als Jennie, gelukkig hadden we nog even de tijd om te relaxen bij het zwembad. Toen rond 12 uur was het tijd net de bus terug naar de ferry terminal te gaan en met de greyhound bus op naar Mission Beach. Maar natuurlijk had de greyhound bus weer ’s vertraging (joepie!), maar als het een ding is wat ik hier geleerd heb, is het om heel veel geduld te hebben. En die eigenschap neem ik lekker terug mee naar Nederland. Die ik daar goed kan gebruiken. Het was gelukkig ook niet zo’n lange reis en rond half 8 kwam ik dan aan bij het hostel “Absolute Backpackers”. Om jullie niet al te verwarren zal ik het Mission Beach dagboek in een nieuwe blog plaatsen, want deze wordt wel erg lang.

Liefs,

Natalia